رویاهای کودک امروز
در مورد پسرم و زندگی کودکانه و کمک به کودکان

 نوزاد ممکن است مبتلا به آپنه ( توقف تنفس ) باشد و یا تلاش تنفسی کافی برای برقراری تهویه مناسب نداشته باشد بنابراین در جذب اکسیژن و دفع co2 محدودیت ایجاد    می شود .

 دلایل بی حالی هنگام تولد شامل موار د زیر است :

 1- خفگی داخل رحمی .  

2- پره ترم بودن .

 3- دارو هائیکه به مادر تجویز می شوند و یا توسط مادر مصرف می گردند .

 4- بیماریهای عصبی – عضلانی مادر زادی .

 5- اختلالات مادر زادی .

 6- هیپوکسی ( عدم اکسیژن رسانی کافی ) در هنگام زایمان .

 صرف نظر از علت زمینه ای ، بلافاصله پس از بستن بند ناف که تنها راه تأمین اکسیژن جفت است در نوزادانی که بی حال بوده و قادر به شروع تنفس خود به خودی کافی نیستند ، هیپوکسی افزایش می یابد و به سرعت مبتلا به خفگی می شوند ، احیای موفق منجر به شروع تنفس خود به خودی و ممانعت از هیپوکسی پیشرونده می گردد .

 هدف از احیاء فراهم نمودن تهویه ، اکسیژن رسانی و برون ده قلبی کافی است تا اکسیژن کافی به مغز ، قلب و سایر ارگانهای حیاتی برسد .

 ایست تنفسی اولیه

 زمانی که نوزاد از اکسیژن محروم می شود ، ابتدا مرحله تنفس تند ظاهر می شود ، اگر خفگی ادامه یابد حرکات تنفسی متوقف می شود و ضربان قلب رو به کاهش می رود تونیسیته عصبی – عضلانی به تدریج کاهش می یابد و نوزاد وارد مرحله ای می شود که به آن ایست تنفسی اولیه می گویند .

 ایست تنفسی ثانویه

 توجه به این نکته مهم است :

 1- تنفس های منقطع وعمیق ( gasping ) و تونیسیته عضلات ممکن است بدنبال داروهایی که به مادر داده می شوند کاهش یابد اگر خفگی ادامه یابد ، تنفس های نوزاد به تنفس های منقطع و عمیق تبدیل می شود ، کاهش تعدا ضربان قلب ادامه می یابد و افت فشار خون آغاز می گردد نوزاد کاملا شل و تنفسهایش ضعیف و ضعیفتر می شود تا اینکه نوزاد آخرین تنفس منقطع و عمیق ( gasp ) خود را کشیده و به مرحله ای وارد می شود که ایست تنفسی ثانویه نام دارد .

در طول ایست تنفس ثانویه ، کاهش تعدا ضربان قلب ، کاهش فشار خون و کاهش  ( pao2 )  ادامه می یابد نوزاد به تحریکات پاسخ نمی دهد و تلاش تنفسی خود به خود را آغاز نخواهد کرد که اگر احیاء o2 ترایس سریعاً شروع نشود منجر به مرگ می شود .

در هر زایمانی حضور پرسنلی که در زمینه احیاء نوزاد به اندازه کافی آموزش دیده باشند لازم است .

 هر کس نمی تواند مطمئن باشد که ضرورت احیاء پیش نخواهد آمد .

 گامهای نخستین برای شروع احیاء :

1-گرم نگه داشتن :

سطح بدن نوزاد تازه متولد شده مرطوب است و میزان زیادی حرارات از این طریق از دست می رود از آنجائیکه سرما سبب افزایش مصرف اکسیژن و در نتیجه عدم احیاء موثر می شود و هیپوترمی موجب سرکوب سیستم تنفسی می شود ، بنابراین حتماً باید نوزاد را زیر یک وارمر قرار داد ، خشک کردن سریع پوست و برداشتن پارچه خیس و پیچیدن در پتو اتلاف حرارتی را کاهش خواهد داد .

 2-پاک کردن راه هوائی :

راه هوائی نوزاد با قرار دادن در وضعیت مناسب و در صورت لزوم با پاک کردن ترشحات باز می شود .

 3-وضعیت دادن مناسب به نوزاد :

نوزاد باید به پشت یا پهلو خوابانده شود و سر وی در وضعیت عادی و کمی کشیده به عقب قرار گیرد . می توان برای اطمینان بالشتکی به ارتفاع cm 5/2 – 2 زیر شانه قرار داد .

 4-ساکشن کردن :

در صورت امکان باید فرد کمک کننده در زایمان باید بلافاصله پس از بیرون آوردن شانه ها و قبل از بیرون کشیدن قفسه سینه ، دهان و بینی نوزاد را با یک پوار ساکشن کند . ابتدا باید ترشحات دهان و سپس بینی را با پوار یا کاتتر شماره 8 یا 10 ساکشن کرد .

 ساکشن خشن حلق می تواند سبب اسپاسم لارنکس وبرادی کاردی شده و شروع تنفس خود به خود را تأخیر باندازد .

 در صورت عدم وجود مکونیوم ، ساکشن دهان و بینی کافی خواهد بود . در صورت وجود مکونیوم باید نای را به طریقه اینتوباسیون ساکشن کرد فشار منفی که دستگاه ساکشن ایجاد می کند نباید از 100mmhg بیشتر شود . اگر ترشحات زیاد است گرداندن سر نوزاد به یک طرف و ساکشن ترشحات ممکن است به پاک کردن راه هوائی کمک کند . ازجریان آزاد اکسیژن در تمام مدت اکسیژن استفاده نمائید .

 عموماً ساکشن مداوم به مدت 5 الی 3 ثانیه و با حکت چرخشی انجام می شود .

 1-پاک کردن راه هوائی ازمکونیوم :

در صورت وجود مکونیوم بدون توجه به غلیظ یا رقیق یا آبکی بودن مکونیوم باید ساکشن دهان ، حلق و بینی نوزاد به محض خروج سر از کانال زایمان انجام شود برای این کار از پوار نیز    می توان استفاده کرد .

ساکشن کامل بینی ، دهان و قسمت خلقی حلق پیش از خروج بدن نوزاد از کانال زایمان باعث کاهش خطر سندرم آسپیراسیون مکونیوم میشود .

اگر مایع آمینوتیک آغشته به مکونیوم است و نوزاد تنفس ندارد و یا تنفسهای ضعیفی دارد و توان عضلانی کاهش یافته است و تعداد نبض کمتر از صد بار در دقیقه است باید بلافاصله پس از تولد جهت ساکشن باقی مانده مکونیوم اقدام به گذاشتن لارگوسکوپ ، لوله  گذاری و ساکشن داخل تراشه کرد .

گاهی ساکشن داخل تراشه نوزاد فعال و قوی با مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم باعث بهبود وضعیت نوزاد نشده و ممکن است عوارضی را نیز به دنبال داشته باشد نوزاد را می توان توسط وارمر گرم کرد ولی خشک کردن و تحریک چنین نوزادانی معمولاً باید به تأخیر انداخت .

لوله و ساکشن باید تا زمانی باید تکرار شود مایع برگشتی عاری از مکونیوم شود یا وضعیت ضربان قلب نوزاد نشان دهد که عملیات احیاء باید بدون وقفه ادامه یابد اگر نبض یا وضعیت تنفس نوزاد شدیداً مختل باشد ممکن است علیرغم وجود مقداری مکونیوم در راه هوائی به تهویه با فشار مثبت نیاز شود .

ساکشن معده را به منظور جلوگیری از آسپیراسیون وکونیوم بلیده شده تا زمانی که احیاء اولیه کامل شود به تأخیر باندازید . برای نوزادان آغشته به مکونیوم که دچار ایست تنفسی یا زجر تنفسی می شوند باید قبل از شروع تهویه با فشار مثبت نخست ساکشن داخل تراشه انجام شود حتی نوزادانی که در ابتداء فعال بودند .

 به عبارت دیگر پس از گرم کردن نوزاد ، abcd کلاسیک جریان احیاء به ترتیب زیر دنبال می شود :

Airway : باز کردن راه هوایی

Breathing : بر قرار کردن تنفس

Circulation : اطمینان از برقراری جریان خون

Drugs : استفاده از داروها .

در صورت عدم وجود مکونیوم ، ابتدا دهان و سپس بینی ساکشن می شود تا اگر نوزاد هنگام ساکشن داخل بینی به نفس زدن افتاد چیزی در دهان وجود نداشته باشد تا به داخل نای کشیده شود . ساکشن کردن معمولاً تا حدی موجب تحریک تماسی می شود که در برخی موارد همین تماس جهت شروع تنفس های نوزاد کافی است.

 2-    تحریک لمسی :

خشک کردن و ساکشن کردن نوزاد هر دو ایجاد تحریک کافی می کند که در بسیاری از موارد این تحریکات جهت برقرای تنفس کافی است . اگر نوزادی پس از تولد و بعد از خشک کردن با حوله یا مالش ملایم پشت نتواند تنفس خود به خود یا موثری پیدا کند ضربه به کف پا ممکن است سبب برقرای تنفس خود به خود شود .

از روشهای تحریکی خشن تر خورداری نمائید .

تحریکات لمسی ممکن است تنفس خود به خودی را در نوزادانی که دچار ایست تنفسی اولیه بوده اند آغاز نماید . اگر این کوشش ها جهت شروع تهویه موثر و سریع موفق نبوداند ، آنها را ادامه ندهید زیرا نوزاد دچار ایست تنفسی ثانویه بوده و نیاز به تهویه با فشار مثبت خواهد   داشت .

 همچنین به علت وجود شبکه مویرگی شکننده مغزی در نوزادان نارس ، چنانچه این نوزادان نیاز به عملیات احیاء داشته باشند بایستی از تحریک شدید آنها جهت برقراری تنفس اجتناب کرد چرا که پارگی لایه زا یا منجر به خونریزی داخل جمجمه شده و در نتیجه معلولیت دائمی بروز می کند .

 3-   تجویز اکسیژن :

هیپوکسی در اکثر نوزادانی که نیاز به احیاء دارند رخ می دهد . بنابراین اگر سیانوز ، برادی کاردی یا سایر علائم دیسترس در جریان تثبیت وضع نوزادی که در حال تنفس است دیده شوند ، تجویز اکسیزن صد درصد ضرورت دارد .

جریان آزاد اکسیژن را می توان از طریق ماسک و بگ وابسته به جریان ( بگ بی هوشی ) ، ماسک اکسیژن یا با استفاده از تقعور دادن به کف دست ( فنجانی شکل کردن ) و گرفت آن در اطراف لوله اکسیژن به نوزاد رساند .

منبع اکسیژن باید حداقل پنج لیتر اکسیژن در دقیقه به نوزاد برساند و لوله اکسیژن باید نزدیک صورت او نگه داشته شود تا غلظت اکسیژن استنشاقی به حداکثر برسد .

 چه میزان اکسیژن باید داده شود ، آیا باید اکسیژن را گرم کرد ؟

بایستی برای نوزاد اکسیژن کافی فراهم کرد به میزانی که رنگ وی صورتی شود . بعد از احیاء هنگامی که تنفس و ضربان قلب پایدار شوند و تشخیص دادید که نوزاد احتیاج به اکسیژن اضافی مداوم دارد باید با استفاده پالس اکسی متری و آزمایش ( ABG ) به غلظت اکسیژن مورد نیاز نوزاد دست یافت .

برای جلوگیری از اتلاف گرما و خشکی مخاط تنفسی نوزاد در صورت مصرف طولانی مدت باید اکسیژن مصرفی گرم و مرطوب شود .

از تجویز اکسیژن سرد و خشک با جریان زیاد ( بیش از 10lit/min ) پرهیز کنید زیرا در این صورت اتلاف هدایتی گرما شدید بوده و ممکن است موجب مشکلات عمده ای شود .

 چه زمانی باید تجویز اکسیژن متوقف شود ؟

چنانچه رنگ نوزاد صورتی شد باید اکسیژن را به تدریج کم کرد تا اینکه نوزاد حین تنفس در هوای معمولی صورتی رنگ بماند . در نوزادانی که طی کاهش میزان o2 بسیار سیانوتیک می شوند ، تجویز o2 به میزانی که نوزاد صورتی رنگ بماند ادامه یابد تا زمانی که با استفاده از      ( ABG ) و پلاس اکسی متری میزان اکسیژن مورد نیاز نوزاد تعیین شود . چنانچه علی رغم دریافت جریان آزاد اکسیژن به میزان صد در صد سیانوز همچنان باقی است استفاده از تهویه با فشار مثبت ضروری است و در این صورت باید به فکر بیماریهای مادر زادی قلب نیز بود .

پس در نظر بگیرید نوزاد را گرم کرده اید وضعیت مناسب به او داده اید راه هوائی را تمیز و او را خشک کرده اید تحریک تنفسی کرده اید و در صورت نیاز به او اکسیژن داده اید .

 اقدام بعدی چیست ؟

 نوزاد را ارزیابی کنید به ترتیب:

1- تنفس :

 حرکات قفسه سینه باید مناسب باشند و تعداد و عمق تنفس ها چند ثانیه پس از تحریک تنفسی افزایش یابد .

2- ضربان قلب :

باید بیش از صد بار در دقیقه باشد .

ساده ترین و سریع ترین روش تعیین تعداد ضربان قلب ، لمس ضربان در قاعده بند ناف در محل اتصال به شکم نوزاد است .

 در صورت انقباض شدید عروق بند ناف با گوشی در سمت چپ قفسه سینه تعداد ضربان قلب را بشمارید . تعداد ضربان قلب را طی شش ثانیه شمرده و در عدد ده ضرب کنید تا تعداد ضربان قلب در یک دقیقه به دست آید .

3- رنگ نوزاد :

 لب ها و بدن نوزاد باید صورتی باشد . در صورت ضربان قلب طبیعی و تهویه مناسب نباید سیانوز مرکزی وجود داشته باشد زیرا وجود ان نشانه هیپوکسمی نوزاد است .

 اگر هر کدام از علائم حیاتی ( تنفس ، ضربان قلب ، رنگ ) غیر طبیعی باشد چه کار  باید کرد ؟

موثرترین و مهمترین اقدام در احیای نوزاد در معرض خطر ، تهویه با فشار مثبت است . به خاطر داشته باشیم که کل زمان مصرف شده جهت رسیدن به مرحله تنفس مصنوعی نباید بیش از سی ثانیه باشد ( و یا احتمالاً کمی بیشتر در صورت نیاز به ساکشن نمودند مکونیوم از تراشه ) .

 تهویه :

اندیکاسیوهای تهویه با فشار مثبت عبارتند از :

آپنه یا ( gasping) ، نبض کمتر از صد بار در دقیقه و سیانوز مرکزی پایدار با وجود تجویز اکسیژن صد در صد . سعی کنید هنگام تهویه نوزاد با خود بگوئید :

 نفس . . .               دو و سه                 نفس . . .              دو و سه               نفس . . .     

( فشردن . . . )      ( رها کردن . . . )    ( فشردن . . . )      ( رها کردن . . . )   ( فشردن . . . )

 اگر هنگام فشار دادن بگ بگوئید ( نفس ) و هنگام رها کردن آن بگوئید ( دو و سه ) احتمالاً در حال تهویه ریه ها با تعداد مناسب در دقیقه هستید .

علائم تهویه موثر شامل باز شدن دو طرفه ریه ها ( که توسط حرکت قفسه سینه و صداهای تنفسی قابل ارزیابی است ) . و بهبودی در تعداد ضربان قلب و رنگ نوزاد می باشد .

 اگر تهویه موثر نیست کیپ شدن ماسک بر روی صورت را چک کنید ، راه هوائی را از هر گونه انسدادی باز کنید ، وضعیت سر را تصحیح کنید ، ترشحات را پاک کنید و دهان نوزاد را باز کنید ( به ویژه در نوزادان نارس که سوراخهای بینی کوچی دارد ) و سر انجام فشار تهویه را بالا ببرید .

اگر تهویه با بگ و ماسک برای دقایقی طول بکشد ، آیا لازم است اقدام دیگری انجام شود ؟

هنگام تهویه با بگ و ماسک به مدت طولانی ، گاز به سمت حلق فشرده می شود و از آنجا به تراشه و مری وارد خواهد شد وضعیت صحیح سر نوزاد نیز هوای بیشتری را به طرف تراشه و ریه ها هدایت خواهد کرد که ممکن است باعث اتساع معده شود .

 این اتساع به علل زیر در تهویه ریه ها تداخل ایجاد می کند :

-         معده پر گازبر دیافراگم فشار آورده و جلوی باز شدن ریه ها را می گیرد .

-         گاز معده ممکن است با عث برگشت محتویات معده به دهان و سپس آسپیراسیون شود

این مشکلات با قرار دادن یک لوله دهانی معدی شماره 8 و آسپیره کردن آن توسط یک سرنگ و یا باز نگه داشتن انتهای سوند برطرف می گردند .

 توجه :

 دقت کنید که OGT گذاشته شود نه NGT . چون بینی باید برای تهویه باز بماند .

 اگر نوزاد رو به بهبودی نرود چه باید کرد ؟

باید اقدام به لوله گذاری داخل تراشه نمود . توجه داشته باشید که در نوزاد مبتلا به هرنی دیافراگماتیک ، تهویه با ماسک نباید صورت بگیرد و فقط با لوله اینتوبه بایستی و نتیلاسیون صورت پذیرد . اگر با وجود سی ثانیه تهویه  با فشار مثبت وضعیت نوزاد به سمت بدتر شدن برود و یا بهبود نیابد و ضربان قلب کمتر از 60 با در دقیقه باشد ، تهویه کمکی را ادامه دهید و فشردن قفسه سینه را آغاز کنید و لوله گذاری داخل تراشه نیز مد نظر باشد .

 انواع بگ های تهویه عبارتند از :

1-  بگ های خود متسع شوند ( آمبوبگ )

2-  بگ های وابسته به جریان ( بگ بیهوشی )

 خصوصیات عمومی بگ های احیاء نوزاد :

1- حجم بگ بیشتر از ml 750 نباشد ، بگ های که برای نوزادان استفاده می شوند باید ml 750 – 200 حجم داشته باشد .

2-  توانایی تأمین اکسیژن 100 الی 90 درصد :

 نوزادانی که در بدو تولد نیاز به تهویه با فشار مثبت دارند با توسط اکسیژن با غلظت بالا ( 100 الی 90 درصد ) تهویه شوند . با اتصال منبع اکسیژن صد در صد به هر کدام از انواع بگ ها این مهم قابل تامین است .

3- توانایی جلوگیری از اعمال فشار بیش از حد داشته باشد : اتساع زیاد ریه ها منجر به پنومتوراکس می شود . هر نوع بگ احیاء برای جلوگیری از اعمال فشار بیش از حد باید به یکی از وسائل : فشار سنج ، دریچه کنترل یا دریچه تخلیه مجهز باشد .

4-  کیفیت بی خطر

5-  اندازه مناسب

 ماسک صورت :

ماسک باید اندازه مناسبی داشته باشد به شکلس که به طور محکم بر روی دهان و بینی نوزاد کیپ شود ولی چشمها را نپوشاند و بر  روی چانه قرار نگیرد ماسکهای بسیار بزرگ ممکن است باعث آسیب چشمی شوند و به خوبی  کیپ نشونداندازه کوچک نیز دهان وبینی را نپوشانده وممکن است بینی را مسدود سازد.ماسک های گرد به خوبی برروی صورت نوزادان کوچک کیپ می شوند.برجسته ترین قسمت ماسک روی پل بینی قرار می گیرد.

 ماسک های دارای بالشتک ارجح تر هستند زیرابدون نیازبه اعمال فشار زیاد محکم روی صورت نوزاد کیپ می شوند.

بهترین نشانه کیپ شدن مناسب ماسک وپر باد شدن ریه ها٬ مشاهده بالا وپائین رفتن قابل توجه قفسه سینه می باشد.باید چنین به نظر برسد که نوزاد درحال تنفس طبیعی وراحت است.وجود صلاهای تنفسی دوطرفه وبهبود رنگ وتعداد ضربان قلب نوزاد،دونشانهخوب تهویه مناسب نوزادمی باشند.

 فشردن قفسه سینه:

chest compression

 عبارتست ازماساژخارجی قلب که شامل فشردن منظم استخوان جناغ است، قلب را درمقابل مهره های پشتی می فشارد،فشار داخل قفسه سینه را افزایش  میدهد وخون را به طرف اندامهای حیاتی بدن هدایت می کند.

 اندیکاسیون کلی شروع ماساژ قلبی:

تعداد نبض کمتراز60 باردردقیقه باوجود تهویه موثر باد اکسیژن100 درصد به مدت30 ثانیه.

 تکنیک فشردن قفسه سینه:

1) تکنیک شصت یا دستهای حلقه زننده:

قرار دادند دوانگشت شصت روی جناغ روی سینه به فاصله قطر یک انگشت زیر       نیپل های نوزاد در کنارهم یاروی هم برحسب جثه نوزاد،درحالی که دستها دور قفسه سینه حلقه زده وانگشتان دیگر پشت نوزاد را نگه می دارند.

 2)تکنیک دو انگشتی:

 قرار دادن دو انگشت روی جناغ سینه عمود برقفیسه سینه  وگرفتن پشت نوزادبادست دیگر.

 فشردن قفسه سینه را به چه تعداد اعمال کرده وچگونه آن را باتهویه هماهنگ می کنید؟

درحین احیای قلبی _ریوی، فشردن قفسه سینه باید همیشه همراه با تهویه با فشار مثبت باشد.از اعمال فشار وتهویه به طور همزمان خودداری کنید زیراانجام یکی از کارآیی دیگری   می کاهد.

لذا اعمال یک تهویه بعد از3بار فشردن (به نحوی که جمعاً 30 تنفس و90 ماساژ دردقیقه انجام گردد)مناسب است .نبض بیمار راهر30 ثانیه چک کنید وفشردن قفسه سینه راتا زمانی که تعداد ضربان قلب به بیش از60 بار دقیقه برسد ادامه دهید.

شخصی که فشردن قفسه سینه راانجام می دهد باید مسئولیت شمارش باصدای بلند را به عهده بگیرد وبشمارد(یک ودو وسه ونفس) ودر حالی که شخص تهویه دهنده هنگام خوانده شدن نفس بگ رامی فشاردوزمان خواندن یک ودو،وبگ رارها می کند.

 چرا قفسه سینه انجام می شود؟

زمانی که نوزاد علیرغم تهویه بافشار مثبت هنوز نبض کمتراز60باردردقیقه دارد،احتمالاً سطح اکسیژن خونی بسیار پائین داشته ودرنتیجه عضله قلب قادر به انقباض موثر برای پمپ کردن خون به ریه ها جهت دریافت اکسیژنی که به ریه ها می رسانیم ،نیست بنابر این به پمپ مکانیکی قلب و به طور همزمان تهویه ریه ها با اکسیژن 100% نیاز است.

 چه موقع ماساژقلبی را متوقف می کنید؟

بعد از گذشت 30ثانیه از مراحل نبض چک شود اگر نبض بیش از 60 بار در دقیقه است ماساژ قلبی را متوقف کرده وفقط تهویه با سرعت 40 تا60 بار در دقیقه را ادامه دهید. وزمانی که نبض به بالای 100 بار دردقیقه رسید ونوزاد شروع به تنفس خود به خود کرد تهویه بافشار مثبت را به تدریج متوقف کرده ونوزاد را جهت ادامه درمانمنتقل بخش نوزادان کنید.

 عوارض ماساژ قلبی:

شکستگی دنده ها،پارگی کبدپنو موتوراکس

 راههای تجویز دارو:

1) ورید نافی :

 رایج ترین راه تزریق داخل رگی داروها دراتاق زایمان،سیاهرگ نافی است.

2)لوله اینتوبه:

پس از وارد کردن تدریجی داروبه داخل نای،برای بخش دارو فوراًنوزاد رابافشار مثبت تهویه کنیدمی توان دارو رابا محلول نمکی نیز رقیق کرد.

3)ورید ها محیطی

4)داخل استخوان

 دارو درمانی درcpr

 اپی نفرین:

آدرنلین یک محرک قلب است که قدرت وتعداد انقباض قلب را افزایش می دهد وموجب انقباض عروق محیطی می شود.

اپی نفرین باید زمانی تجویز شود که:

1) پس از30 ثانیه تهویه با اکسیژن 100% وفشردن قفسه سینه نبض همچنان کمتر از80 بار دردقیقه است.

2) ضربان قلب صفر باشد در صورت عدم وجود نبض همزمان با تهویه وماساژقلبی باید به سرعت آدر نالین تزریق شود.

 آماده کردن آدرنالین:

غلضت توصیه شده  100000/1

 اپی نفرین 1000/1 رابا سرم فیزیو لوژی در یک سرنگ به حجم 1 برسانید.

0/9cc 0/1Cc

به میزان 3/0_ از محلول 100000/1 به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن تجویز شود.

آدرنلین از راه وریدی یا ازطریق داخل نای وباسرعت تجویز می شوند.چون مقدار دارویی که از راه لوله داخل نای داده می شود کم است برای کمک به انتقال آن می توان آدرنالین را باسرم فیزیو لوژی تا حجم 1تا2 سی سی رقیق کرد.

 اثرات آدرنالین:

1)افزایش قدرت وتعداد انقباض قلب

2) انقباض عروق محیطی

 علائم مورد انتظار:

30 ثانیه پس از شروع تزریق، تعداد ضربان قلب،باید به بیش از 100 بار در دقیقه برسد.

پیگیری:

در صورت نبض زیر 100 بار در دقیقه تجویزآدر نالین را می توان هر 3 تا 5 دقیقه یکبار تا3 نوبت تکرار کرد.

بیکربنات سدیم:

استفاده از بی کربنات سدیم در طی مراحل ضعیف اولیه توصیه نمی شوداما موقعی که ایست قلبی تنفسی طولانی شده وبه سایر درمانها پاسخ نمی دهیدمفید خواهد بود.

 Cpr

موارد مصرف:

*توقف قلبی تنفسی طولانی بوده که به سایر درمانها پاسخ نمی دهد.

توجه داشته باشید که بی کربنات سدیم فقط پس از تهویه باید تجویزشود.

به ازای هر کیلوگرم ازوزن بدن باید از بی کربنات سدیم 5/7% راکشیده و سپس با سرم قفری5% به ازای حجم خود رقیق کرده وسپس به آهستگی تزریق کنید توجه کنید که هریک از بی کربنات رقیق شده باید طی حد اقل یک دقیقه تزریق شود.cc

 اثرات:

* اصلاح اسید وز متابولیک از طریق بالابردن    خون،درحضور تهویه کافی .

* تاحدی افزایش حجم خون که به علت محلول هیپرتونیک سدیم ایجاد می گردد.علائم مورد انتظار:

30 ثانیه پس از اتمام انفوزیون دارو ضربان قلب باید بیش از 100 باردر دقیقه یا بالاتر برسد.

پیگیری:

در صورت ضربان قلب کمتراز100 بار دردقیقه مجدداً اپی نفرین راتزریق کنید وتلاش خودرابا  تجویزفزاینده های حجم، تهویه،ماساژقلبی ادامه دهیداگر کاهش فشار خون باید ارباشد دوپامینتجویز کنید.

برای به حداقل رساندن خطر خون ریزی داخل بطنی،بی کربنات سدیم را به آهستگی تزریق کنید.

 نالوکسان:نارکان

 موارد مصرف:

1)نارسایی تنفسی حاد باشد

2) سابقه تزریق مخدر به مادر در طی 4ساعت گذشته وجود داشته باشد.

توجه: نارکان نوزادان 02/0 میلی گرم / میلی لیتر،دیگر استفاده نمی شود.

 آماده سازی:

 محلول یا  1mg/ml0/4 mg/ml 

آماده کردن در یک سرنگ

تجویز:

وریدی ولوله اینتوبه

سرعت تجویز:

 تزریق سریع

اثرات:

ضدمخدر

 علائم:

تنفس های خود به خود

پیگیری:

بافواصل زمانی کم تنفس هاونبض را چک کنید اگرنارسایی تنفسی دوباره بروز کند باردیگر نا لوکسان راتجویز کنید. مدت اثر نالوکسان 4-1 ساعت است.

توجه:

امکان داردتزریق نالوکسان به نوزادی که مادرش معتاد به مواد مخدر است موجب تشنج های شدید نوزاد شود.

فزاینده های حجم:

در هر نوزادی که نیازمند احیاء است احتمال هیپوولی وجود دارد.افزاینده های حجم باعث افزایش جریان خون بافتی شده،اثرات هیپوولی را خنثی می کنند.

علائم هیپو ولی :

-استمرار رنگ پریدگی پس از اکسیژن رسانی

- تعداد ضربانهای قلب خوب ولی نبض ها ضعیف

- پاسخ ضعیف در مقابل تلاش های احیاء

- کاهش فشار خون (ممکن است وجود نداشته باشد).

انواع فزاینده های حجم خون:

خون کامل کراس مچ شده باخون مادر نوزاد

- سرم نمکی

- انیگر لاکتات

اثرات:

- افزایش حجم عروقی

- کاهش اسیدوزمتابولیک از طریق افزایش جریان خون(پرفوزیون)بافتی

علائم مورد انتظار:

افزایش فشار خون،قویتر شدن نبض ها،بهبود رنگ پریدگی

پیگیری:

اگر بهبودی کم یا حاصل نشده باشد:

- متوجه بروزاسید وزمتابولیک لزوم مصرف بی کربنات سدیم باشید.

- درصورت استمرار کاهش فشار خون،از دوپامین استفاده کنید. 

منبع

1- منبع پرستاری NICU . مولفین : عفت شیخ بهاالدین – دکتر وحید راعی ، انتشارات بشری ، چاپ اول 1385

2-  C.P.R را آسان بیاموزید ، تألیف : فیروزه رضا پور ، انتشارات دانش پذیر ، چاپ اول 1384

[ دوشنبه چهارم خرداد 1388 ] [ 9:4 ] [ امیر حسین ]

.: Weblog Themes By Mah Music :.

درباره وبلاگ

واسه پسرم می نویسم
چون نمی خوام هیچ یک
از خاطراتش از یادم بره
و همه کارهای کودکانش
یادگاری بمونه این عکس
هم مال 10 دقیقه بعد از
دنیا اومندش است
امکانات وب

تبادل لینک

خرید بک لینک